Piesza trasa: od Plac św. Marka do Palazzo Agnusdio. Przystanki: 84.
Przystanki
- Plac św. Marka
To jedyne miejsce w Wenecji nazywane „Piazza” — wszystkie inne to campo (weneckie place) — bo jedynym chciało być także w nazwie.
- Procuratie di San Marco
Trzy strony Piazza San Marco zajmuje nieprzerwany ciąg Procuratie — rezydencji prokuratorów św. Marka, najwyższego po doży urzędu w Republice Weneckiej.
- Zaginiony kościół San Geminiano
Odwróć się plecami do Bazyliki i spójrz na krótszy bok Placu: Skrzydło Napoleońskie zamyka dziś miejsce, gdzie przez 2 i pół wieku stał San Geminiano, kościół, który Jacopo Sansovino ukończył w 1557 roku i pokochał tak bardzo, że wybrał go sobie na grobowiec.
- Frezzeria
Ciasna i zawsze pełna ludzi, Frezzeria rysuje literę L między Teatrem La Fenice a Placem św. Marka: do 1863 roku, zanim Bacino Orseolo nie dało drogi prostszej, było to najszybsze połączenie Campo San Luca z Placem.
- Palazzo Molin alla Frezzeria
Przy Ramo dei Fuseri (bocznej uliczce), o kilka kroków od wąskiej i ruchliwej Frezzerii, Palazzo Molin — zwany też del Cuoridoro — ma dwie twarze: na calle (wąską wenecką uliczkę) wychodzi nowoczesna fasada z tablicą upamiętniającą pobyt Wolfganga Goethego w 1786 roku, natomiast prawdziwe oblicze pałacu, piękna gotycko-wenecka fasada z XV wieku, wychodzi na rio dei Barcaroli (wenecki kanał) i podziwiaj ją z jednoimiennego mostu.
- Ponte dei Fuseri
Mały kamienny most między San Marco a San Luca, nad rio (weneckim kanałem) o tej samej nazwie: calle, która przez niego przechodzi, prowadzi z Frezzerii na Campo San Luca, a tuż przed nim ramo (boczna uliczka) schodzi aż do samej wody.
- Campo San Luca
Jeśli zapytasz Wenecjanina, gdzie jest środek Wenecji, wielu odpowie ci: tutaj.
- Kościół San Luca
W połowie drogi między Plac św. Marka a Rialto, nad rio (weneckim kanałem), który zapewnia mu wodę, i przy campiello (małym placu), który daje mu przestrzeń, stoi San Luca — jedna z najstarszych parafii Wenecji.
- Calle del Forner
Z Campo (placu) San Luca, handlowego salonu Wenecji, wciskała się ta calle (wąska wenecka uliczka) w stronę Corte del Teatro (dziedzińca): „forner” w dialekcie znaczy piekarz, a tutaj piec wypiekał chleb dla serca miasta.
- Teatro Goldoni
Za Campo San Luca, o dwa kroki od Rialto, mozaikowy szyld zapowiada najstarszy teatr Wenecji — i czwarty najstarszy we Włoszech spośród wciąż grających: Teatro Carlo Goldoni, otwarty w 1622 roku jako Teatro Vendramin di San Salvatore.
- Palazzo Farsetti e Loredan (Ratusz)
Na Riva del Carbon, nazwanym tak od barek z węglem, które tu cumowały, 2 wenecko-bizantyńskie pałace z XIII wieku od półtora wieku mieszczą urząd miasta Wenecji.
- Fondamenta del Carbon
Między Ca’ Farsetti a Palazzo Bembo ten odcinek nabrzeża nad Canal Grande był stacją benzynową przedindustrialnej Wenecji.
- Gotycka siedziba Dandolów i Aretina
Na Fondamenta del Carbon (nabrzeże), wzdłuż rio di San Luca (wenecki kanał) i o dwa kroki od Rialto, gotycki dom z XIV wieku z herbem Dandolów stoi na straży całej rodzinnej dzielnicy: tutaj, między rio a Canal Grande, Dandolowie mieli swoje domy przez wieki, aż do upadku Republiki.
- Palazzo Dolfin Manin (Banca d'Italia)
Tuż przed Rialto, nad Canal Grande, biały portyk Palazzo Dolfin Manin to jedna z najbardziej surowych i podziwianych fasad Wenecji: zaprojektował ją Jacopo Sansovino w latach 1538–1547 dla Dolfinów, którzy chcieli zastąpić dwa średniowieczne domy pałacem „alla romana”, kosztem 30 000 dukatów.
- Riva del Ferro
Dziś to nabrzeże to jeden z najchętniej odwiedzanych tarasów nad Canal Grande, pełen hoteli, stolików i widoków na Most Rialto.
- Most Rialto
Most Rialto to geometryczne i symboliczne serce Wenecji: przez wieki jedyne stałe połączenie między dwoma brzegami Canal Grande, „citra et ultra canalem” (z tej i z tamtej strony kanału), w miejscu, gdzie miasto narodziło się i handlowało.
- Ruga degli Orefici
Najbardziej handlowa ulica Wenecji ma nazwę, która jest kontraktem: ruga (wenecka ulica) w dawnym dialekcie to ulica sklepów, a złotnicy — „oresi” — rządzili tu tak niepodzielnie, że w 1331 roku Wielka Rada nakazała im obrabiać i sprzedawać złoto tylko na wyspie Rialto, gdzie łatwiej było też upilnować pożary ich tygli.
- Ruga Vecchia San Giovanni
Stań na palcach i spójrz w górę.
- Kościół San Giovanni Elemosinario
W gęstej sieci calli (weneckich uliczek) Rialto, wzdłuż Ruga Vecchia — niegdyś Ruga dei Oresi, czyli złotników — kryje się jeden z najstarszych i najcenniejszych kościołów Wenecji: San Giovanni Elemosinario, zwany „San Zuane de Rialto”.
- Rughetta Ravano
Kilkanaście metrów calle (wąskiej weneckiej uliczki) za targiem Rialto i nazwa pachnąca warsztatem.
- La Chiesa di Sant'Aponal
W zacisznym zakątku Campo Sant’Aponal (plac), dwa kroki od Mostu Rialto, kościół o tej samej nazwie opowiada Wenecję pod światło: założyli go przybysze z Rawenny – rodziny Sciavola i może Rampana – około 1034 roku i poświęcili Apolinaremu, świętemu opiekunowi ich miasta, którego dialekt skrócił do „Aponal”.
- Rio Terrà e Campiello dei Meloni
Wygląda jak zwykły wewnętrzny placyk San Polo, w połowie drogi między Campo Sant’Aponal a Campo San Polo.
- Calle e Ponte della Madonnetta
W połowie drogi między Rialto a Campo San Polo, Ponte de la Madoneta przerzucony jest nad imiennym rio, o dwa kroki od przeprawy gondolowej przy Santa Sofia.
- Campo San Polo
Zatrzymaj się na Campo San Polo i poświęć chwilę, by objąć je wzrokiem: to największe campo w Wenecji, ustępujące wśród otwartych przestrzeni miasta tylko Placu św. Marka.
- Palazzo Donà na Campo San Polo
Pod numerem 2177 na Campo San Polo rozpoznasz Palazzo Donà, zwany też Donà Brusa, renesansową siedzibę z początku XVI wieku.
- Salizzada San Polo
Gdy w Wenecji ulice były ubitą ziemią, nieliczne brukowane drogi zyskiwały honorowe miano: „salizzada” (jedna z pierwszych brukowanych ulic), brukowana — najpierw krzemieniem, potem płytami z trachitu, które wenecjanie nazywają masegni (kamienne płyty).
- Kościół San Polo i Oratorium Ukrzyżowanego
Kościół, który dał nazwę sestiere (dzielnicy; Wenecja ma ich sześć), należy do najstarszych w Wenecji: według kronik kazał go wznieść doża (wybierany władca Republiki Weneckiej) Pietro Tradonico w 837 roku — choć inni pisarze przypisywali go rodzinie Sievoli i może niepewność bierze się właśnie stąd, że rodziny spierają się o zasługę, skoro każda go tylko przebudowywała.
- Palazzo Corner Mocenigo
Campo San Polo (plac), największe w Wenecji po Placu św. Marka, jest salonem pod gołym niebem, na który patrzą dwa oblicza miejskiej rzeźby: pod numerem 2177 ostrołukowy portal Palazzo Donà ozdobiony XIV-wiecznymi reliefami zwierząt i motywów roślinnych — kamienny bestiariusz; a po przeciwnej stronie, pod 2128, krzepka renesansowa bryła Palazzo Corner Mocenigo, zaprojektowana przez Michela Sanmichelego z monumentalną fasadą nad rio (weneckim kanałem), którą podziwiasz z Ponte di San Polo.
- Calle dei Saoneri
Calle (wąska wenecka uliczka) w sestiere (dzielnicy Wenecji) San Polo, między salizada (jedną z pierwszych brukowanych ulic) di San Polo a rio terà (zasypanym kanale, który stał się ulicą) dei Nomboli.
- Dom Carla Goldoniego w Palazzo Centani
W San Polo, między rio di San Tomà a Calle dei Nomboli, stoi Palazzo Centani — dla Wenecjan Ca’ Centanni — nietknięty gotycki pałac z XV wieku: dziedziniec z vera da pozzo (cembrowina studni) zdobioną lwimi głowami i eleganckie odkryte schody z kamienia istryjskiego.
- Ponte San Tomà
Ponte San Tomà przerzucony jest nad kanałem o tej samej nazwie (rio — wenecki kanał) w sestiere San Polo (sestiere — dzielnica; Wenecja ma sześć), między Fondamenta San Tomà (fondamenta — nabrzeże) a Calle dei Nomboli (calle — wąska wenecka uliczka): kamienny most o ceglanej konstrukcji, z żelaznymi barierkami w gotyckie łuki.
- La Scuola dei Calegheri
Na campo San Tomà (placu), naprzeciw kościoła, ceglana fasada z wielkim portalem o wklęsłym łuku była przez 3 wieki domem weneckich calegheri (szewców): Scoletta dei Calegheri, siedziba cechu (scuola), która zrzeszała tych, co robili buty i kozaki, i tych, co robili pantofle i chodaki.
- La Chiesa di San Toma
Kameralny Campo San Tomà (wenecki plac), z cembrowiną studni pośrodku i stolikami na zewnątrz, łączy w dialogu dwie fasady.
- Calle del Campaniel detta Civran
Calle (wąska wenecka uliczka) o dwóch zszytych ze sobą nazwach: „del Campaniel” — od dzwonnicy kościoła San Tomà, która stała przy jej wylocie na campo (plac), a której dziś już nie ma: zachowała się podstawa, zwieńczona ścianą dzwonową (campanile a vela) — oraz „detta Civran” — od pałacu tej rodziny, który zamyka ją nad Canal Grande.
- Palazzo Balbi
Na wysokości najbardziej widowiskowego zakrętu Canal Grande, słynnej „Volta de Canal”, gdzie woda skręca, a każda fasada staje się sceną, masywna bryła Palazzo Balbi stoi obok gotyckiej koronki Ca’ Foscari.
- Fondamenta del Forner
Jedno z najspokojniejszych nabrzeży San Polo: Fondamenta del Forner biegnie wzdłuż rio della Frescada, w połowie drogi między Campo dei Frari a Basenem San Tomà, i oferuje z brzegu jeden z najmniej uczęszczanych punktów widokowych sestiere.
- Campo dei Frari
Jeden z największych i najcichszych campo (weneckich placów) Wenecji, cały skupiony wokół ceglanej bryły bazyliki Frari.
- La Basilica dei Frari
W sercu San Polo bazylika Santa Maria Gloriosa dei Frari zapowiada się ceglaną fasadą, surową dzwonnicą i wnętrzem, przy którym miasto wydaje się małe.
- Archiwum Państwowe w Wenecji
Obok bazyliki dei Frari stoi budynek, który przechowuje pisemną pamięć Wenecji: Archiwum Państwowe.
- Campo San Rocco
Za apsydami Frari, w miejscu wyglądającym jak teatralne kulisy, otwiera się jeden z najbardziej malowniczych placów Wenecji: z jednej strony potężne gotyckie apsydy bazyliki z nagiej cegły, z drugiej białe gmachy kościoła i Scuola Grande di San Rocco (wielkiego bractwa) — bractwa, które zebrało relikwie świętego patrona zadżumionych i powierzyło Tintorettowi najsłynniejszy cykl obrazów w mieście.
- La Chiesa di San Rocco
To jedyny kościół bractwa w Wenecji pomyślany jako sanktuarium własnego świętego: pierwszy kościół San Rocco stanął w tym miejscu już w 1478 roku, potem go rozebrano.
- La Scuola Grande di San Rocco
Przy campo San Rocco (weneckim placu), obok kościoła pod tym samym wezwaniem, mieści się najbogatsze świeckie bractwo w Wenecji.
- Castelforte
Za bryłą Scuola Grande (weneckiego bractwa) di San Rocco otwiera się Campo Castelforte, niewielki campo (wenecki plac) i skrzyżowanie rii (kanałów), na którym to woda, a nie kamień, rysuje plac.
- Calle Larga e Campiello delle Chiovere
Tutaj Wenecja była rozlewiskiem trawy i drewna.
- Calle dietro l'Archivio
Nazwa jest rozbrajająco szczera: ta calle (wąska wenecka uliczka) biegnie za Archiwum Państwowym, czyli za Cà Grande dei Frari, ogromnym klasztorem, który od 200 lat strzeże papierów Republiki.
- Calle Campazzo
Jedna z calle (wąskich weneckich uliczek) w San Polo, której nazwa jest fotografią wymazanego krajobrazu.
- Calle e Sottoportico della Lacca
Calle z sottoportico (przejściem pod budynkiem) w sestiere (dzielnicy — Wenecja ma sześć) San Polo, która od Ruga Vecchia (ruga — wenecka ulica) prowadzi do Campiello della Scuola (campiello — placyk) i biegnie w stronę kompleksu Scuola Grande di San Giovanni Evangelista, o dwa kroki od Frari.
- Campiello della Scuola
Średniowieczny dziedziniec przetrwał nietknięty w sercu San Polo: Campiello della Scuola zachowuje położenie i wymiary dawnej corte (dziedzińca), na której się narodził, gdy Scuola Grande di San Giovanni Evangelista — weneckie bractwo (scuola) „battuti”, czyli biczowników, założone w 1261 roku — osiedliło się tutaj, wynajmując izby przytułku Badoerów obok ich rodzinnego kościoła, a w 1414 roku, wzbogacone kultem swojej relikwii Krzyża, kupiło przytułek w całości.
- La Scuola Grande di San Giovanni Evangelista
Na campiello (małym weneckim placyku), zamkniętym marmurową przegrodą Pietra Lombarda, mieści się najstarsze działające bractwo weneckie.
- Chiesa di San Giovanni Evangelista
To bardziej oratorium jednego z najchwalebniejszych bractw Wenecji niż kościół: świątynia San Giovanni Evangelista, o dwa kroki od Frari, żyła we wspólnocie życia z imienną Scuola Grande (bractwo), strażniczką od 1369 roku fragmentu Krzyża Świętego.
- Calle dell'Olio o del Caffettier
Dwie nazwy, dwa sklepy, żaden nie przetrwał: ta calle (wąska wenecka uliczka) w Santa Croce, biegnąca wzdłuż Scuola Grande di San Giovanni Evangelista (wielkiego weneckiego bractwa) w stronę Fondamenta de la Latte (nabrzeża wzdłuż kanału), zwała się dell’Ogio i del Cafetier — skład oliwy z jednej strony pamięci, kawiarnia z drugiej.
- Fondamenta e Ponte della Latte
Ponte della Latte przerzucony jest nad rio di San Giovanni Evangelista i łączy krótką Fondamenta della Latte, w sestiere Santa Croce (dzielnicy — Wenecja ma sześć), z Fondamenta di Rio Marin — gdzie dawniej biegły granice parafii San Simeone Profeta.
- Fondamenta Rio Marin
Jeden z 2 brzegów wzdłuż Rio Marin (weneckiego kanału) — jego prosta linia zdradza sztuczne pochodzenie — w parafii San Simeone Profeta: wenecjanie nazywają go też „dei Garzotti”, od gręplarzy, którzy tu pracowali: podnosili włos tkanin za pomocą „garzo” (szczeci), kolczastej główki ostu, i trzymali na tym brzegu swoją scuolę (bractwo) poświęconą San Nicolò, najpierw połączoną ze scuolą cimadori (strzygaczy sukna), potem samodzielną.
- Campiello e Calle del Cristo
Campiello (mały wenecki placyk) w dzielnicy Santa Croce wychodzi na wodę dokładnie tam, gdzie Rio Marin — kanał wykopany ręcznie na polecenie Marina Dandola — kończy swój bieg i dalej płynie jako Rio de San Giacomo.
- Campiello delle Strope
Mały, zaciszny dziedzińczyk o dwa kroki od Campo San Giacomo dall’Orio, w ludowym sercu Santa Croce: niskie domy, nizioleto (tabliczka z nazwą) podpisujące mur, a na środku vera da pozzo (cembrowina studni) z kamienia istryjskiego, z ośmioboczną koroną na ośmiu liściastych wolutach, gdzie wyróżnia się rzeźbiona twarz brodatego mężczyzny; obok kapie mała żeliwna fontanna-kolumna, z której wenecjanie wciąż czerpią wodę nieprzerwanym strumieniem.
- Campiello Anatomii i oś Rio Marin
W ciszy za campo San Giacomo dall’Orio otwiera się Corte de l’Anatomia (dziedziniec), zwana też Fiorenzuola: nazwa, która mówi o trupach, skalpelach i jednym z pierwszych teatrów anatomicznych Europy.
- Campo San Giacomo dell'Orio
W najstarszej części Santa Croce Campo San Giacomo dall’Orio dowodzi, że Wenecja wciąż potrafi być dzielnicą: drzewa — rzadkość w mieście z kamienia — bawiące się dzieci, bacari (weneckie bary) z krzesłami na zewnątrz.
- Campo i kościół San Giacomo dall'Orio
Na placu o tej samej nazwie, w sercu Santa Croce, stoi jeden z najstarszych kościołów miasta: kroniki wywodzą jego fundację z IX wieku, jest tak dawny, że podlegał kiedyś patriarchatowi w Grado, zanim diecezję włączono do diecezji Wenecji.
- Calle del Tintor
Ta calle (wąska wenecka uliczka) jest przedłużeniem Salizada di San Stae (jednej z pierwszych brukowanych ulic w Wenecji) i biegnie od Campo San Stae do Ponte del Parruchetta, dokładnie na granicy dzielnic Santa Croce i San Polo.
- Ponte del Parrucchietta
Na Rio di San Giacomo dall’Orio (rio – wenecki kanał), gdzie Calle del Tentor (calle – wąska wenecka uliczka) w Santa Croce spotyka Rio Terà Primo (rio terà – zasypany kanał, dziś ulica) w San Polo, przechodzi most z cegły i kamienia z żelaznymi bande (poręczami) w kółka i woluty, a pośrodku łuku ze śladami skutego lwa św. Marka.
- Niewidoczna dzwonnica San Boldo
Na Campo San Boldo stoi dzwonnica, która nie wydaje dźwięku i prawie nie przypomina dzwonnicy: gotycka wieża bez szczytu, ścięta na wysokości dachów i włączona w ścianę mieszkalnego budynku.
- Campo Sant'Agostino
Campo Sant’Agostin to campo (plac) bez kościoła.
- Ponte Donà
Most Donà to mały ceglany most nad rio di Sant’Agostin (rio – wenecki kanał), krok od Campo Sant’Agostino, w sercu San Polo: kamień i cegła, żelazne bande (poręcze) w symetryczne owale, a pośrodku łuku ślady skutego lwa św. Marka.
- Rio Terrà Secondo
Przedłużenie Rio Terrà Primo między San Giacomo dall’Orio a Sant’Agostin, ta szeroka i spokojna ulica zajmuje koryto rio del Calice (weneckiego kanału) — ostatniego odcinka rio de la Pergola, który wpadał do rio del Parucheta pod mostem o tej samej nazwie, po którym nie ma śladu — zasypanego w 1806 roku, w napoleońskiej epoce, kiedy Wenecja się „modernizowała”, przykrywając mniejsze kanały.
- Calle del Scaleter
Jedna z calle (wąskich weneckich uliczek) w San Polo, w siatce między Campo Sant’Agostin a San Polo, gdzie nazwa przypomina łakome rzemiosło: scaleter to był ciastkarz od obwarzanków, cukiernik.
- Ponte Bernardo
Most de Ca’ Bernardo przerzucony jest nad rio di San Polo (weneckim kanałem), o dwa kroki od apsyd Frari, w sercu wysepki, która zachowała nawet swą dawną nazwę: San Boldo.
- Palazzo Bernardo i jego gotyckie schody
Na skrzyżowaniu rii San Polo, Sant’Agostin i delle Do Torre wielka ostrołukowa masa Ca’ Bernardo góruje nad mostem, który nosi jej imię, między Calle del Scaleter a okolicą Sant’Agostino.
- Ponte del Forner
Prosta żelazna kładka — płaska konstrukcja z kamiennymi stopniami i poręczami o wolutowych skrętach (bande) — rzucona przez rio de San Boldo (wenecki kanał), by ułatwić przejście między Santa Croce a San Polo — rio wyznacza tu właśnie granicę między dwoma sestiere (dzielnicami — Wenecja ma sześć): Ponte del Forner łączy Calle Longa di Santa Maria Mater Domini z Calle del Cristo, a jego stopnie wnikają w obie calle (wąskie weneckie uliczki), które do niego prowadzą.
- Calle dell’Agnello
Żaden baranek nie pasie się w tych stronach: nazwa pochodzi od rodziny Dalla Agnella, kupców zbożowych przybyłych z Trevisany, którzy tutaj, przy Santa Maria Mater Domini, mieli swój pałac nad rio delle Due Torri.
- Ponte delle Tette
Nad rio di San Cassiano, w sercu San Polo, Ponte delle Tette kryje najśmielszą nazwę w Wenecji: most dzielnicy Carampane, gdzie przez wieki Republika Wenecka skupiała domy reglamentowanej prostytucji.
- Calle Rio Terrà Rampani
Idziesz tu po dawnym kanale.
- Palazzo Albrizzi
Między Ponte delle Tette a imiennym campiello (placykiem) wyrasta Palazzo Albrizzi, jeden z najlepiej zachowanych patrycjuszowskich domów Wenecji — i do dziś zamieszkany przez potomków rodziny.
- Calle e Fondamenta del Banco Salviati
Nabrzeże i sotoportego (przejście pod budynkiem), które wciąż noszą nazwę florenckiego banku, nieistniejącego od 4 wieków: tutaj, między rio di Sant’Aponal a rio delle Beccarie, które w XIII wieku zwało się Magadesso, od rodziny Magadesia, a w XIV wieku rio di Cà Bellegno, Salviati, przebogaci toskańscy bankierzy, mieli domy i biura.
- Ponte Storto
Most, który nie stoi prosto, bo w Wenecji nic nie jest proste: Ponte Storto biegnie ukośnie nad rio de San Aponal (weneckim kanałem), łącząc dwie calle (wąskie weneckie uliczki), które leżą naprzeciw siebie, ale nie są w jednej linii.
- Calle dei Sbianchesini
W samym sercu San Polo, między Campo Sant’Aponal a Campo San Silvestro, biegnie wąska uliczka, dwukrotnie przykryta podcieniami: Calle dei Sbianchesini.
- Campo San Silvestro
Dwa kroki od targu na Rialto jest campo, które wygląda jak z innej epoki: Campo San Silvestro, szerokie, wybrukowane, z piękną vera da pozzo (cembrowiną studni) pośrodku i wiejską atmosferą w najbardziej kupieckim mieście świata.
- kościół San Silvestro
Dwa kroki od zgiełku Rialto, na małym campo (placu) o tej samej nazwie, kościół San Silvestro jawi się jako spokojna neoklasycystyczna parafia, lecz wystarczy spojrzeć na niego z zewnątrz, by dostrzec niezwykły układ: fasada, która dziś wychodzi na rio terà, niegdyś była apsydą, a główne wejście otwierało się na Canal Grande.
- Rio Terrà San Silvestro
Rio Terà San Silvestro — rio terà (zasypany kanał, dziś ulica) — to jedna z najszerszych i najbardziej ruchliwych ulic Rialto.
- Fondamenta del Vin
Najbardziej „pijane” nabrzeże Canal Grande: tutaj, przy San Silvestro na brzegu San Polo, łodzie pełne wina miały swoje stazio (postój) — i miały je jeszcze za czasów Tassiniego.
- Calle Larga Giacomo Mazzini
Szeroka ulica handlowa w sestiere (dzielnicy; Wenecja ma ich sześć) San Marco, między campo San Salvador a nabrzeżem del Ferro, kilka kroków od mostu Rialto i przystani.
- Campo San Salvatore
Na końcu Mercerie, o krok od Rialto, Campo San Salvador (plac) jest jednym z niewielu miejsc Wenecji, gdzie Risorgimento czytasz pod gołym niebem.
- La Chiesa di San Zan Degola
W cichym Campo San Zan Degolà (weneckim placu), tuż za Fondaco dei Turchi, ukrywa się jeden z najstarszych i najlepiej zachowanych kościołów Wenecji: San Giovanni Decollato — w dawnych dokumentach „San Zuan di Golao”, później zniekształcone do „San Zan Degolà”.
- Palazzo Corner della Regina
Na brzegu Santa Croce, krok przed Ca’ Pesaro, Palazzo Corner della Regina to biała, teatralna bryła, która narzuca się nad Canal Grande jak sceniczna dekoracja.
- Palazzo Agnusdio
Nad rio di Ca’ Pesaro (weneckim kanałem), o krok od San Stae, wznosi się jeden z najbardziej zagadkowych pałaców Wenecji: Palazzo Agnusdio, zwany także „pałacem Czterech Ewangelistów”.