Piesza trasa: od Plac św. Marka do Chiesa del Nome di Gesù a Santa Chiara. Przystanki: 80.
Przystanki
- Plac św. Marka
To jedyne miejsce w Wenecji nazywane „Piazza” — wszystkie inne to campo (weneckie place) — bo jedynym chciało być także w nazwie.
- Merceria dell'Orologio
Ostatni odcinek Marzarii — handlowego kręgosłupa łączącego Rialto z Placem św. Marka — to Merceria dell’Orologio: zaczyna się pod łukiem Wieży Zegarowej, monumentalną bramą placu, a kończy na Campo San Zulian.
- Wieża Zegarowa w Wenecji
W 1493 roku Senato Republiki Weneckiej uznał, że Wenecja zasługuje na nowy zegar: stary, w niszy Bazyliki św. Marka, nie miał nawet tarczy, a godziny słychać było tylko słuchem, przy biciu dzwonu.
- Merceria San Zulian
Merceria di San Giuliano — Marzaria San Zulian — to środkowy odcinek między Campo San Zulian a Ponte dei Bareteri: prosty odcinek bez bocznych calle (wąskich weneckich uliczek), z nieprzerwanym rzędem witryn.
- Casino Venier
Pod numerem 4939 przy Mercerie, za Ponte dei Baretteri, zwyczajne, niepozorne drzwi nad Sotoportico delle Acque (przejściem pod budynkiem) skrywają jeden z najlepiej zachowanych klejnotów XVIII-wiecznej Wenecji: Casino Venier, prywatny salon gier prokuratora Federico Veniera, powierzony jego żonie Elenie Priuli, wykształconej i wytwornej damie.
- Mercerie di Venezia
Mercerie — wenecka „Marzaria” — to najbardziej ruchliwa i typowa ulica miasta: przez wieki była najszybszą drogą łączącą Plac św. Marka z Rialto, dwa żywe centra Republiki Weneckiej, podzieloną na trzy odcinki: dell’Orologio, di San Giuliano i di San Salvatore.
- Marzarieta 2 Aprile
Między Campo San Bartolomeo a Campo San Salvador płynie pierwszy odcinek Mercerie, który dziś nizioleti (kamienne tabliczki z wenecką nazwą ulicy) nazywają Marzarieta 2 Aprile i który, jak pobliska Calle Larga XXII Marzo, nosi datę zamiast świętego: 2 kwietnia 1849 roku, dzień, w którym Daniele Manin kazał obleganemu miastu wykrzyczeć „resistenza ad ogni costo” (opór za wszelką cenę) przeciw Austriakom.
- Campo San Bartolomeo
To handlowe serce Wenecji, punkt, w którym krzyżują się wszystkie liczące się drogi: Mercerie ku San Marco, Most Rialto, Fondaco dei Tedeschi, Strada Nova.
- Ponte dell'Olio
Ponte de l’Olio przechodzi nad rio (weneckim kanałem) del Fontego dei Tedeschi, łącząc salizadę (brukowaną uliczkę) San Giovanni Grisostomo z salizadą del Fontego, na granicy San Marco i Cannaregio.
- kościół San Giovanni Crisostomo
Parę kroków od Rialto, na małym campo (plac), które otwiera się między Strada Nova a San Bortolomio, San Giovanni Crisostomo to zwarta perła weneckiego renesansu: wzniesiony w 1080 roku jako Santa Cecilia i zniszczony w wielkim pożarze z 1475 roku — tym samym, który spalił dom Polów w pobliskim Corte del Milion — został odbudowany od 1495 roku według projektu Maura Codussiego, a nowy tytuł zawdzięcza rzadkiej relikwii Jana Chryzostoma, patriarchy Konstantynopola zwanego „złotoustym” za swoje kaznodziejstwo, przywiezionej do laguny ze Wschodu; to jego ostatnie dzieło, ukończone przez syna Domenica około 1525 roku.
- Ponte San Giovanni Crisostomo
Kamienny most z szerokimi stopniami i żelazną balustradą przerzucono nad rio (weneckim kanałem) di San Giovanni Crisostomo.
- Campiello Flaminio Corner
Piazzetta w Cannaregio, która nie narodziła się ze starego campo (plac): Campiello (placyk) Flaminio Corner otwarto w 1863 roku, wyburzając blok domów, w ramach budowy długiej na pół wieku, która wydrążyła Strada Nova, ciąg łączący dziś dworzec z Rialto.
- Calle Dolfin
Nazwisko, które stało się adresem: Calle Dolfin (wąska wenecka uliczka) łączy Campo dei Santi Apostoli z labiryntem sotoporteghi (przejścia pod budynkami) ku San Giovanni Crisostomo — tych Magazen i Falier, nazw wciąż używanych — i bierze nazwę od Dolfinów, jednego z najstarszych rodów patrycjatu, którzy mieli tu dom. Byli ludźmi z tej contrada (okręg parafialny), Dolfinowie dei Santi Apostoli: herb rodzinny nosił trzy delfiny, a calle nie wzięła nazwy od byle posiadłości, lecz właśnie od domu, w którym, jak zaświadczają opisy z XVII wieku i przewodnik Coronellego, miała siedzibę poczta Florencji (posta di Firenze) — urząd pocztowy państwa toskańskiego w Wenecji.
- Campiello Riccardo Selvatico
Przewiewny zakątek przy Strada Nova, między San Bortolomio a Santi Apostoli: kilka domów, garść numerów, stoliki punktów ze street foodem i nazwa, której prawie nikt nie umie rozszyfrować.
- Palazzo Falier
Nad rio dei Santi Apostoli (weneckim kanałem), powyżej sottoportico (przejścia pod budynkiem) biegnącego wzdłuż brzegu, wznosi się jeden z najstarszych domów Wenecji: Palazzo Falier, wzniesiony w pierwotnej formie już w XI wieku i odbudowany w 1105 roku po pożarze.
- Campo Santi Apostoli
Szerokie campo (plac), które otwiera Strada Nova, wielki prosty trakt z XIX wieku przecinający Cannaregio: jeden z najbardziej żywych i najmniej oglądanych placów Wenecji, z vera da pozzo (cembrowina studni) pośrodku i kościołem Santi Apostoli górującym nad północnym bokiem.
- Chiesa dei Santi Apostoli
Na początku Strada Nova, na jednym z najżywszych i najczęściej uczęszczanych campo (plac) Wenecji, stoi kościół zaliczany do najstarszych w mieście.
- Strada Nova
W Wenecji jest anomalia: ulica szeroka na 10 metrów, prawie prosta, zatłoczona o każdej porze, która przecina Cannaregio od dworca Santa Lucia aż do Rialto.
- Chiesa dell'Angelo Custode
Na początku Strada Nova, na Campo Santi Apostoli (plac), surowa fasada z kamienia z Istrii należąca do Scuola dell’Angelo Custode kryje podwójną historię: bractwo scuola Suffragio dell’Angelo, powstałe w 1577 roku, dostało grunt nad rio i w 1713 roku wystawiło sobie siedzibę według projektu Andrei Tirali; dwa wieki później budynek kupili kupcy z pobliskiego Fondaco dei Tedeschi i od 27 maja 1813 roku mieści się w nim ewangelicki kościół luterański Wenecji, najstarsza wspólnota protestancka Włoch.
- Palazzo Michiel dalle Colonne
Nad Canal Grande, naprzeciw Pescherii na Rialto, Palazzo Michiel dalle Colonne kryje 8 wieków weneckiej historii: powstały w XIII wieku jako wenecko-bizantyjska siedziba Grimanich, zachował XIV-wieczny portyk, który dał mu nazwę, a barokową fasadę z serlianami (potrójnymi oknami) i kamiennymi popiersiami wykonał Antonio Gaspari i ukończył w 1697 roku dla Zenów.
- Campo Santa Sofia
Campo Santa Sofia to jedno z nielicznych campo (plac) w Wenecji, które wychodzą wprost na Canal Grande: otwarty brzeg nad wodą dokładnie naprzeciw targu Rialto, w miejscu, w którym ruchliwa Strada Nova spotyka się z kanałem.
- Palazzo Sagredo
Naprzeciw Ca’ d’Oro, na wysokości Campo Santa Sofia, Palazzo Sagredo — dziś Ca’ Sagredo, dawniej Morosinich, kupiony przez Sagredów z początku XVI wieku: ród, który dał Republice również dożę Nicolò (doża — wybierany władca Republiki Weneckiej) — zachował nad Canal Grande jedną z najbogatszych ocalałych gotyckich fasad: z końca XIV wieku, z szerokim środkowym rzędem okien i śladami jeszcze starszej wenecko-bizantyjskiej budowli z XIII wieku.
- Kościółek Santa Sofia
Wciśnięty między domy i niemal całkowicie pochłonięty przez zabudowę wzdłuż Strada Nova, kościółek Santa Sofia jest jednym z najstarszych w Wenecji: ufundowali go Gussoni i Giorgio Tribuno — według dawnych kronik istniał już od 886 roku — a dokument wspomina o nim w 1020 roku.
- Ca' d'Oro i Galleria Giorgio Franchetti
Nad Canal Grande Ca’ d’Oro wygląda jak koronka wyrzeźbiona w kamieniu.
- Ponte Nuovo di San Felice
Kamienno-ceglany most nad rio di San Felice, między krańcem parafii a Strada Nova — i rzeczywiście jest „nowy”: zbudowano go w 1872 roku, gdy wytyczono Via Vittorio Emanuele, dzisiejszą Strada Nova.
- Ponte Nicolò Pasqualigo
Ponte Nicolò Pasqualigo, kamienny z żelaznymi ażurowymi poręczami (bande), przerzucony jest przez rio de Noal (wenecki kanał) przy Santa Fosca: woda spływa z Canal Grande między Palazzetto Da Lezze a Palazzo Gussoni Grimani, przepływa pod przęsłami i biegnie wzdłuż Fondamenta de la Stua aż do monumentalnego brzegu Palazzo Donà Giovanelli, na odcinku Cannaregio wciąż pełnym patrycjuszowskich fasad nad wodą.
- Palazzo Donà Giovannelli
Na skrzyżowaniu 2 kanałów w Cannaregio, rio di Noale (weneckiego kanału) i rio di Santa Fosca, wznosi się jeden z największych późnogotyckich pałaców Wenecji: zbudowany pod koniec XV wieku — i uznany za tak podobny do Pałacu Dożów, że przypisano go temu samemu architektowi, może Calendariowi, może Basegiowi — został w 1538 roku podarowany księciu Urbino, potem przeszedł do Donów, a za długi do Giovanniellich.
- Apteka Ponci
Na Strada Nova, w stronę Santa Fosca, jedna z witryn strzeże najstarszego zachowanego wnętrza apteki w Wenecji: apteki „Pod Złotym Herkulesem” (all’Ercole d’Oro), czynnej już w XVII wieku i słynnej w całym mieście ze swych Pigułek Santa Fosca, zwanych „del Piovan” (proboszczowskich), sprzedawanych przez prawie trzy wieki.
- Campiello della Chiesa
Za apsydą kościoła Santa Fosca — pod którą płynie rio (wenecki kanał) del Santissimo, dopływające od Canal Grande — kryje się campiello (mały wenecki placyk), którego nazwa mówi sama za siebie: Campiello della Chiesa.
- Palazzo Vendramin (Santa Fosca)
Z Campiello della Chiesa przy kościele Santa Fosca, patrząc za rio (wenecki kanał), zobaczysz fasadę Palazzo Vendramin: cegłę licową i kamień, renesansową, z przełomu XV i XVI wieku, z pięknym środkowym portalem odbijającym się w wodzie.
- Palazzo Correr
Pod numerami 2214–2217 przy Strada Nova, gdzie wielka piesza arteria spotyka się z osią na Campo Santa Fosca, ten pałac Correrów czyta się na dwa sposoby: najstarsza część zachowuje XV-wieczny rdzeń w weneckim stylu ostrołukowym, z charakterystycznym spadzistym dachem, który w Wenecji jest niemal rzadkością, bo pałace chowają się tu zwykle za gzymsami i altanami (drewnianymi tarasami na dachu).
- Chiesa di Santa Fosca
Jeden z najstarszych kościołów Wenecji, powstały być może w X wieku wokół kultu męczennicy przybyłej z Sabraty w Trypolitanii przez Torcello.
- Pomnik Fra Paola Sarpiego
W sercu Strada Nova Campo Santa Fosca to skrzyżowanie, gdzie dzisiejsza Wenecja spotyka Wenecję legend: pośrodku wznosi się brąz Fra Paola Sarpiego, zakonnika-uczonego, który rzucił wyzwanie papieżowi.
- Ponte di Santa Fosca
Ponte di Santa Fosca przerzucony jest nad rio (wenecki kanał) o tej samej nazwie w Cannaregio, między fondamenta Diedo (nabrzeże) a campo (plac) przy kościele, w ciągu Strada Nova.
- Palazzo Diedo
Na Fondamencie Diedo, dwa kroki od Ponte di Santa Fosca, gdzie niegdyś toczono bitwy na pięści między weneckimi frakcjami, Palazzo Diedo to elegancki klasycyzujący budynek z początku XVIII wieku, przypisywany Andrei Tiraliemu.
- Fondamenta Daniele Canal
Spokojna fondamenta (nabrzeże) wzdłuż rio dei Servi (weneckiego kanału), z żelazną balustradą na kamiennych słupach i trzema rive (zejściami do wody): zawdzięcza imię nie doży ani admirałowi, lecz księdzu — prałatowi Danielemu Canalowi, który na wyspie wielkiego zburzonego kościoła Serviti di Maria zbudował jeden z najbardziej oryginalnych zakładów dobroczynnych weneckiego XIX wieku.
- Rovine dei Servi
Wzdłuż Fondamenta Daniele Canal, nad rio dei Servi, wyłaniają się fragmenty gotyku: łuki, portale i mury wielkiego kościoła Santa Maria dei Servi — serwici przybyli do Wenecji w 1316 roku i z pomocą świeckiego Giovanniego d’Avanzo położyli kamień węgielny 24 marca 1318 roku; świątynię konsekrowano w 1491 roku.
- Fondamenta Grimani
Niewielki odcinek wody i kamiennego nabrzeża, ale nazwa ma swoją wagę.
- Ponte Moro
Ponte Moro przerzucony jest nad riello dei Servi (riello — mały wenecki kanał) przy campo San Marziale (campo — plac), w Cannaregio, o krok od Palazzo Diedo.
- Chiesa di San Marziale
Na cichym campo San Marziale (plac), wzdłuż fondamenta della Misericordia (nabrzeże) w Cannaregio, stoi prastary kościół o skromnej sylwetce: według tradycji założony na gruncie zajmowanym wcześniej przez squero (warsztat gondoli) – Ikonografia Paganuzziego datuje go wręcz na 983 rok, kosztem Bocców – i przebudowany przez tę samą rodzinę w 1133 roku, kiedy stał się parafialnym, był bazyliką o 3 nawach, jak pokazuje go mapa De Barbariego.
- Ponte Zancani
Ponte Zancani, kamienny z ceglanymi barierkami, przerzucony jest nad rio del Trapolin (wenecki kanał) między Calle Zancani (wąska wenecka uliczka) a Campo San Marziale (plac), w Cannaregio, w labiryncie wąskich calle między Strada Nova a Fondamenta della Misericordia (nabrzeże).
- Campo della Maddalena
Zatrzymaj się w Campo della Maddalena i popatrz, jak zmienia się krajobraz miasta kilka kroków od Strada Nova.
- Kościół della Maddalena
W samym sercu Cannaregio stoi idealnie okrągły kościół della Maddalena.
- Portale di Palazzo Magno
W głębi Campo della Maddalena, jednego z najbardziej charakterystycznych w Cannaregio, otwiera się ostrołukowy portal, który jest wszystkim, co widać stąd z Palazzo Magno, siedziby z XV wieku jednej z najstarszych rodzin weneckiego patrycjatu: ród Magno wywodził się — jak powiadano — z Oderzo już w 598 — albo w 905 roku —, wydał trybunów, biskupa z Equilio w 1306 roku i kronikarza Stefana Magna, który w tym domu zgromadził słynne muzeum, z kodeksem Fra Gioconda i serią medali dawnych cesarzy — według niektórych to ród Magno wzniósł w 912 roku kościół San Vito, a ród wygasł dopiero w 1852 roku.
- Rio Terrà della Maddalena
Idziesz jedną z najbardziej uczęszczanych arterii Cannaregio, między sklepami a gwarem targu.
- Palazzo Donà dalle Rose
Na Rio Terrà della Maddalena — może pierwszej weneckiej ulicy powstałej z zasypania kanału, już w 1398 roku — stoi pod numerem 2343 siedemnastowieczny Palazzo Donà dalle Rose, siedziba gałęzi rodziny patrycjuszowskiej, która dała Serenissimie trzech dożów — Francesco, Leonarda i Nicolò, wszystkich w ciągu jednego wieku, między 1545 a 1618 rokiem.
- Palazzo Contin
Przy Rio Terà della Maddalena (zasypanym kanale, dziś ulicy), w robotniczym sercu Cannaregio, Palazzo Contin to wielki późnogotycki pałac z XV wieku, z dobrze zachowanymi ostrołukowymi fasadami i wnętrzem przebudowywanym przez stulecia.
- Corte del Volto Santo
Przy Rio Terà della Maddalena, tuż przed placem, łuk z niewielką kamienną płaskorzeźbą prowadzi do Corte del Volto Santo.
- Palazzo Loredan-Vendramin-Calergi
Na prawym brzegu Canal Grande Palazzo Loredan-Vendramin-Calergi jest triumfalnym finałem weneckiego renesansu: zamówiony przez Andreę Loredana u Maura Codussiego i ukończony w 1509 roku przez warsztat Lombardów, z fasadą w całości licowaną kamieniem i podwójnymi oknami rozdzielonymi kolumnami.
- Campiello dell'Anconetta
Stoisz w Campiello dell’Anconeta, nagłym otwarciu w gęstej handlowej tkance Strada Nuova, wielkiej ulicy, która od dworca Santa Lucia biegnie w stronę Rialto.
- Rio Terrà San Leonardo
Najweselsza i najbardziej handlowa ulica Cannaregio — stragany, sprzedawcy owoców, targ rybny — to w rzeczywistości zasypany kanał.
- Ex Chiesa di San Leonardo
Przy ruchliwej ulicy Rio Terrà San Leonardo w popularnej dzielnicy Cannaregio zobaczysz skromną fasadę dawnego kościoła San Leonardo.
- Ponte delle Guglie
Most Guglie, „most Cannaregio” Wenecjan, przerzucono nad Canale di Cannaregio – najszerszym z kanałów łączących Canal Grande z laguną, kiedyś rozlewiskiem trzcin, od którego wziął nazwę cały sestiere (dzielnica – Wenecja ma sześć) – i jest to pierwszy zabytkowy most, który spotyka ten, kto idzie od stacji w stronę Strada Nova i Rialto.
- Canale di Cannaregio
Po Canal Grande Canale di Cannaregio to najprzestronniejsza i najważniejsza droga wodna Wenecji: 800 metrów łączących Canal Grande z północną laguną, przecinających sestiere między fondamenta San Giobbe a fondamenta Cannaregio.
- Fondamenta di Cannaregio
Nabrzeże, które daje nazwę — a właściwie które dostaje ją od sestiere (dzielnicy — Wenecja ma sześć) — biegnie wzdłuż Canale di Cannaregio, „drugiej” drogi wodnej miasta, od Ponte delle Guglie aż do Getta.
- Palazzo Nani
Pod numerem 1105 przy Fondamenta di Cannaregio, tuż za Ponte delle Guglie, stoi Palazzo Nani — XVI-wieczna rezydencja przebudowana w latach 80. XVI wieku według projektu Alessandra Vittorii, autora słynnej sztukatorskiej dekoracji portego (przelotowej sieni).
- Palazzo Surian Bellotto
To jedna z najokazalszych fasad Canale di Cannaregio: 4 piętra całe w żywym kamieniu, górujące nad sąsiednimi kamieniczkami, pod numerami 967–975 na fondamenta (nabrzeżu).
- Palazzotto dei Valier
Nieco za Ponte dei Tre Archi, pod numerami 928–938 na Fondamenta di Cannaregio, niska budowla o prostej XVI-wiecznej architekturze to wszystko, co zostało z malowniczego Palazzotto dei Valier.
- Palazzo Roma
Pod numerem 923 na Fondamenta di Cannaregio, o kilka kroków od Ponte dei Tre Archi, jedynego weneckiego mostu o trzech przęsłach, na kanał wychodzi prosty front Palazzo Roma: renesansowa budowla z XVI wieku, wtopiona w ciągły szereg domów biegnących wzdłuż najszerszego kanału sestiere (dzielnicy).
- Chiesa di Santa Maria delle Penitenti
Na końcu fondamenta (weneckiego nabrzeża wzdłuż kanału) Cannaregio, naprzeciw San Giobbe, kościół Santa Maria delle Penitenti pozostał taki, jaki był, gdy skończyły się pieniądze: nagi, a jednak elegancki, dzieło Giorgia Massariego.
- Ponte dei Tre Archi
W sercu Cannaregio, tam gdzie kanał o tej samej nazwie rozszerza się w stronę laguny, Ponte dei Tre Archi pokazuje formę niegdyś powszechną w Wenecji, a dziś zachowaną tylko tutaj: trzy łuki — dwa mniejsze po bokach i jeden duży pośrodku — z cegły i kamienia z Istrii.
- Ponte de la Saponela
Ponte de la Saponela przerzucony jest nad rio di San Giobbe (weneckim kanałem) w sercu fondamenta (nabrzeża) o tej samej nazwie, o krok od Ponte dei Tre Archi Andrei Tiralego (1688).
- Fondamenta San Giobbe
Brzeg, który towarzyszy Canale di Cannaregio na jego ostatnim odcinku, ku otwartej lagunie, bierze nazwę od pobliskiego kościoła — zrodzonego przed wiekami z przytułku dla ubogich, jak opowiada karta campo (placu) obok.
- Campo San Giobbe
Campo San Giobbe to odludny zakątek na północnym krańcu Cannaregio, dwa kroki od mostu Tre Archi i otwartej laguny.
- Kościół San Giobbe
Na zachodnim krańcu Cannaregio, na campo (placu), które Wenecjanie nazywają Sant’Agiopo, kościół San Giobbe to jeden z wybitnych zabytków weneckiego renesansu: powstał jako oratorium w 1378 roku obok przytułku dla ubogich ufundowanego przez Giovanniego Contariniego — zatwierdzonego przez papieża w 1390 roku, a po jego śmierci prowadzonego przez córkę Lucię, która przyjęła tu obserwantów — rozrósł się po kazaniach świętego Bernardyna ze Sieny — który w przytułku poznał, gdy był jeszcze senatorem, przyszłego dożę Cristofora Mora (wybieranego władcę Republiki Weneckiej): to on podarował 10 000 złotych dukatów, za które od 1450 roku odbudowywano kościół i gdzie chciał być pochowany.
- Palazzo Testa
Na Fondamenta San Giobbe, gdzie kanał Cannaregio rozszerza się ku północy, ten mały ostrołukowy pałacyk z XV wieku jest miniaturowym klejnotem: zaledwie 2 piętra z półpiętrem, lecz piano nobile (reprezentacyjne piętro) gęste od trójlistnych otworów ujętych w marmurowe obramienia, a pośrodku quadrifora (poczwórne okno) z balkonem, która jest małym traktatem weneckiej rzeźby — wsporniki z lwimi głowami, balustrada z kolumienkami, 2 marzocchi (lwiątka św. Marka) na narożnikach i 3 szyszki na ościeżach, a pod parapetami półpiętra wystają 4 wylewki z małymi kobiecymi główkami.
- Palazzo Savorgnan
Zatrzymaj się na brzegu Canale di Cannaregio: wielka biała bryła odbijająca się w wodzie, obok skromniejszego Palazzo Venier Manfrin, to Palazzo Savorgnan — jeden z największych pałaców tej dzielnicy (sestiere — Wenecja ma sześć).
- Palazzo Venier
Na Fondamenta Venier (nabrzeżu), po lewej stronie kolosalnej masy Palazzo Savorgnan, ciągnie się fasada z kamienia z Istrii tak czysta i kanciasta, że wydaje się prawie nowoczesna: to Palazzo Venier-Manfrin, niegdyś Priulich, przebudowany w latach 1734–1737 według projektu Andrei Tirali.
- Palazzo Labia
U wylotu Canale di Cannaregio, obok kościoła San Geremia, stoi ogromny barokowy Palazzo Labia — ostatni z wielkich pałaców wzniesionych w Wenecji.
- Campo San Geremia
Pierwsze campo (plac), które spotyka przybywających do Wenecji od strony stacji — i jedno z najbardziej zaskakujących, bo w Cannaregio wielkie rzeczy mieszają się z codziennymi bez ceremonii.
- Chiesa di San Geremia
U zbiegu canale di Cannaregio i Canal Grande San Geremia jest dziś sanktuarium św. Łucji: w kaplicy apsydowej — rozebranej kawałek po kawałku z palladiańskiego kościoła zburzonego w 1861 roku, by zrobić miejsce stacji — spoczywa męczennica z Syrakuz, przybyła do Wenecji z łupem IV krucjaty.
- Lista di Spagna
Dla milionów odwiedzających to pierwsza Wenecja, którą spotykasz: długa zatłoczona ulica, która od Campo San Geremia biegnie ku Ponte degli Scalzi, wśród sklepów, hoteli i witryn.
- Portale di Palazzo Morosini dalla Tressa
Na Lista di Spagna, pod numerem 233, gotycki portal z XV wieku przetrwał pałac, który strzegł: był wtórnym wejściem słynnego Palazzo Morosini „dalla Tressa”, którego prawdziwa fasada — całkowicie freskowana przez Pordenonego — wychodziła na Canal Grande, za dziedzińcem zamkniętym murkiem, który Martinioni cytował wśród najbardziej znamienitych pałaców miasta.
- Palazzo Zeno (Istituto Manin)
Pod numerem 168 przy Rio Terà Lista di Spagna (rio terà – zasypany kanał, dziś ulica) otwiera się wielki portal Palazzo Zeno, dziś siedziby Istituto Manin.
- Palazzetto Lezze
Wśród witryn i sklepów Lista di Spagna, pod numerem 134, trwa mały gotycki pałacyk z XV wieku: to Palazzetto Lezze, z ostrymi łukami i eleganckim herbem zwieńczonym hełmem.
- Palazzo Calbo Crotta
U wlotu Lista di Spagna, tuż przy Ponte degli Scalzi, ciągnie się jeden z najdłuższych pałaców nad Canal Grande: zbudowany przez Soranzów w XIV–XV wieku, poszerzany i przerabiany aż po XVII wiek, ma fasadę o dwóch duszach — gotycką po lewej, renesansową po prawej.
- Kościół degli Scalzi
Obok dworca i mostu nad Canal Grande wznosi się jeden z najprzepyszniejszych barokowych kościołów Wenecji: Santa Maria di Nazareth, zwana degli Scalzi, od bosych karmelitów, którzy ją ufundowali.
- Ponte degli Scalzi
Ponte degli Scalzi to pierwszy most Wenecji dla prawie wszystkich przyjeżdżających pociągiem: wychodzisz ze stacji Santa Lucia, schodzisz po schodach i ten biały pojedynczy łuk z kamienia z Istrii jest bramą na Canal Grande, prowadzącą do „dolnej” połowy miasta.
- Chiesa di San Felice
San Felice leży po obu stronach Strada Nova, między Campo (weneckim placem) a rio (weneckim kanałem) o tej samej nazwie.
- Chiesa del Nome di Gesù a Santa Chiara
Kilka kroków od Piazzale Roma, za wysokim murem, stoi jeden z nielicznych weneckich kościołów zbudowanych w XIX wieku.