Na samym wschodnim skraju Wenecji ulica, która dziś nazywa się Paludo di Sant’Antonio, nosi w nazwie swoje pochodzenie: była tu velma — lagunowe bagno — którą Wielka Rada darowała w 1334 roku dwóm obywatelom, by ją umocnili i uczynili mieszkalną. Na tym gruncie zbudowano najpierw drewniany dom, darowany bratu Giotto degli Abati, który w 1346 roku założył tam kościół i klasztor Sant’Antonio.
