Między Via Garibaldi a Riva dei Sette Martiri, pod alejami i trawnikami Giardini Pubblici, śpi dzielnica, której już nie ma: Motta di Sant’Antonio. Do 1807 roku była to jedna z najbardziej ludowych i żywych części Wenecji, świat rybaków, koronczarek i „impiaresse” – kobiet, które nawlekały perły jedną po drugiej: codzienne miasto znane z komedii Carla Goldoniego.
