Tuż przy Moście Rialto, niemal połknięty przez zabudowę targu, San Bartolomeo to niewidzialny kościół centrum Wenecji: założony w 840 roku jako kościół świętego Dymitra męczennika z Salonik — według Sansovino dzieło Marka Orseolo i jego syna Bartłomieja, potem przebudowany na trzy nawy przez rodziny Salonesi, Belegna i Vallarella — odnowiony za doży (wybieranego władcy Republiki Weneckiej) Domenico Selvo w 1170 roku i poświęcony apostołowi, a jako siedziba szesnastu scuoli (weneckich bractw) i konfraterni był duchowym punktem odniesienia niemieckich kupców z pobliskiego Fontego (spichlerza) — którzy tu, z inicjatywy Cristofora Foscari według Sansovino, zamówili u Dürera „Uroczystość Różańcową”, dziś w Pradze, podczas gdy Sebastiano del Piombo malował dlań klapy organu, które trafiły do Gallerii Akademii.