W najdalszym zakątku Dorsoduro, gdzie Wenecja przechodziła w lagunę i płycizny (barene), San Nicolò dei Mendicoli to jeden z najstarszych i najbardziej ludowych kościołów miasta: pierwsza budowla sięga może VII wieku, rówieśna katedry w Torcello, na wyspie zwanej Mendigola — chyba że „mendicoli” przypomina po prostu żebraków, biednych rybaków i tragarzy, którzy tu mieszkali: Nicolottich, ludową frakcję rywalizującą z Castellanimi, którzy w kościele wybierali swojego „dożę” (doża to wybierany władca Republiki Weneckiej).