Ponte e Calle del Pistor (wąska wenecka uliczka) biorą nazwę od warsztatu pistor (piekarz, sprzedawca chleba; w dialekcie prestinaio), który niegdyś stał u stóp mostu, przy San Lio. Most, kamienny z żelaznymi balustradami w meandry i kręgi, przerzucony jest nad rio del Piombo (wenecki kanał) — które w XVI wieku zwało się jeszcze del Brusa Piombo, od odlewnika ołowiu (brusapiombo), który tam siedział, a w nekrologach sanitarnych figuruje pewna Pasqueta, córka niejakiego Domenega brusapiombo, zmarła w 1559 roku — łącząc Calle Carminati z Calle del Pistor, między parafią San Lio a parafią Santa Marina; niedawna cukiernia przyniosła mu też miano „ponte de le Paste”.