W bocznej kaplicy wisi późnogotycki krucyfiks większy niż w naturze, z malowanego klonowego drewna, wymodelowany między końcem XIV wieku (z lat 1300.) a pierwszymi dziesięcioleciami XV wieku (z lat 1400.). Wenecjanie nazywają go „mówiącym krucyfiksem”, a przydomek nie jest legendą: głowa rzeźby jest wydrążona jak skorupa, by pomieścić mechanizm — z którego zachował się fragment sznureczka — poruszający językiem w ustach.
